St. Cyriacus Parochie Hoonhorst

Home > Nieuws

“Welcome home!”  …………”Welkom thuis!”

Na Pasen ben ik voor twee weken terug geweest naar de Filippijnen, waar ik zo’n dertig jaar gewoond en gewerkt heb als priester-missionaris. Ik was daar vooral op uitnodiging om het Gouden Jubileum mee te vieren van een parochie, waar ik negen jaar (1985-1994) pastoor geweest ben. Een mooi feest! Vele oude bekenden begroetten me met: “Welcome Home!” En blij verrast: “O, u kent onze taal nog.” Fijn te horen, dat ik, naar hun gevoel, ‘één van hen´, bij hen ´thuis´ geweest ben. Toen ik na twee weken weer terugkwam in Nederland werd ik hier ook begroet door verschillende parochianen met: “Welkom thuis!” Ook fijn te horen, dat ik, naar het gevoel van parochianen, ook hier weer thuis ben. Dus geen (ver)vreemde meer. “Platproat’n kunj dus ok nog wèh!” Dat hoor ik vaak mensen zeggen.

Wat ik als missionaris voor de mensen bereikt heb kan ik moeilijk zeggen. Dat het leven als missionaris voor mij veel betekend heeft is duidelijker. Het leren en leven in een andere taal en cultuur heb ik ervaren als zeer verrijkend. Je zou boeken kunnen schrijven over alles dat er fout en problematisch is in de Filippijnen. Daar begin ik niet aan. Interessanter vind ik om te zien hoe mensen leven met alles wat fout is en problematisch. Hoe alles toch werkt, ondanks alles. Het verkeer is een typisch voorbeeld. Het land is dramatisch overbevolkt met nu (zegt men) zo’n honderd miljoen inwoners. In de steden en grotere dorpen gaat het verkeer bumper aan bumper. Het lijkt een chaos, maar het beweegt meestal wel. De meeste Nederlandse chauffeurs zouden geen vloeken genoeg paraat hebben om daar te kunnen rijden. Daar manoeuvreren taxichauffeurs en chauffeurs in openbaar vervoer ‘jeepneys’ door het verkeer met een glimlach, grapjes en met de beeltenis van de H. Maagd Maria en minder heilige vrouwen op het dashboard.
Die tolerante, blijmoedige houding zie je overal in de Filipijnse maatschappij. Je zou het kunnen toeschrijven aan de Filipijnse volksaard. Ik denk zelf, dat het ook veel te maken heeft met het geloof van Filippino’s. De overgrote meerderheid van de Filippino’s, zeker waar ik gewerkt heb, zijn Rooms Katholiek. Ik heb daar weer volle kerken gezien. Niet alleen vol met oude mensen, maar met een doorsnee van de bevolking, kinderen, tieners, jongeren en ouderen. Iedereen bidt en zingt enthousiast mee. Een koortje met wat instrumenten zie je tussen het volk in zitten. Ze leiden en ondersteunen het zingen van alle kerkgangers. Ik merkte, dat ik ook zo weer mee zong, alsof ik niet weggeweest was.

De zondagsvieringen zijn altijd voor iedereen, voor de hele gemeenschap jong en oud. Dus niet speciale kindervieringen of jongerenvieringen. Je ziet mensen niet op hun horloge kijken als de viering of de preek wat langer duurt. Een echte viering mag toch wat langer duren. Als het maar een viering is. Zo ervaren Filippino´s de Eucharistieviering, denk ik, als een gemeenschapsviering. Ze komen niet omdat ze moeten, maar omdat ze het fijn vinden. Dat stralen ze uit. Daar ben ik best wel wat jaloers op. Ik zag daar weer iets van de Geest van Pinksteren, die mensen in vuur en vlam kan zetten. Zou die vlam, die warmte, die vreugde, dat geloof, niet over kunnen waaien naar hier? Met een bedenkelijke en bezorgde frons op ons voorhoofd proberen wij het allemaal zelf te doen, doen, doen, alles zelf te maken. Filipino´s weten, dat ze het zelf niet allemaal kunnen. Zij geloven, dat, wat wij mensen niet kunnen, God met zijn schare van engelen en heiligen wel zal doen. Met dat geloof en vertrouwen kunnen zij glimlachen, terwijl wij maar bedenkelijk zitten te fronsen.

Anton H.M. Wenker, mhm, pr. (Pastor Emmanuel Parochie, N.O. Salland)___________________________________________________________________________________

VIERING!!! Meimaand, Mariamaand
Deze maand staat Maria extra in de belangstelling. Vele gelovigen hebben bij haar troost gezocht. Zij is de moeder van God, maar ook de moeder van alle gelovigen. Maria een veelzijdige vrouw, een eenvoudig meisje uit Nazareth, die genade heeft gevonden bij God. Maar ze is ook een moeder, ze bidt voor iedereen die erom vraagt. Eens heb ik enkele maanden in een opvangcentrum gewerkt voor dak- en thuislozen. Deze mensen kregen eten in het opvangcentrum en voor het eten werd gebeden. En zo kwam ik in aanraking met een man die al jaren dakloos was. Na het eten kwam deze man bij me en begon te spreken over het gebed: ‘Ik doe niet zo veel aan mijn geloof’, maar hij kende een regel uit een gebed die hij als kind had geleerd van zusters en hij vroeg of ik het kende. ‘Maria sla uw mantel om mij heen zodat wij ons bij u geborgen mogen weten’. Deze regel sprak deze man uit. Helaas kende ik het gebed toen niet, maar de volgende dag weefde ik deze regel in een gebed en tot tevredenheid van deze man. Een man op zoek naar geborgenheid, die staat midden in een harde wereld van eenzaamheid, uitstoting, geweld en drugs.

Maria een veelzijdige vrouw. Een zorgzame moeder, een diepgelovige nederige vrouw, maar ook een vrouw die het onrecht haat en daarvoor uitkomt. Zij kent een geloof die verlossing uitspreekt voor hen die het niet op eigen kracht redden. Vanuit Gods Geest geeft zij woord aan de vertrapten en ook aan deze dakloze man. Voor hem is zij een moeder. In het Magnificat, het loflied van Maria, klinkt allereerst Gods verlossing door voor mensen die achter worden gesteld en niet dreigen mee te tellen. Ik denk aan vele vrouwen, kinderen, andersgelovigen, die op vele plekken in onze wereld niet meetellen. Zo zou Maria in haar tijd voor vele mensen niet meetellen. Maria is immers ongehuwd zwanger. In haar loflied spreekt Maria het geloof uit in een liefdevolle God waar het onmogelijke mogelijk lijkt. Maria spreekt het geloof van de omkering uit. Maar daarbij wijst zij altijd naar haar Zoon, Jezus Christus.

In onze parochie zijn er deze maand verschillende Mariavieringen:
Op zaterdag 13 mei om 19.00 uur in de kerk van De Belte, t.g.v. verschijning van Maria in Fatima, 100 jaar geleden
Zondag 21 Mei om 17.00 uur is er een Marialof te Ommen
Zondag 28 mei om 19.00 uur is er een Marialof te Hoonhorst
Voor verdere Mariavieringen, zie uw parochieblad

Van harte welkom!!!
_______________________________________________________________________________________

Het zesde geestelijke werk van Barmhartigheid: Wat tegen u misdaan is, vergeven.
Sommige mensen vinden woorden als vergeving, verzoening, zonde, schuld, vergiffenis, boete, vervelende woorden. Want ze doen denken aan vroegere tijden of aan sombere christelijke kerken. Want in de ogen van de mensen die steeds minder met de kerk hebben is één van de verwijten aan de christelijke levensbeschouwing dat ze mensen een schuld-complex aanpraten. Mensen zijn zondige en feilbare mensen, die voortdurend de dingen fout doen en die van nature verkeerd handelen. En daardoor komt het dan dat de mensen tegenslag op tegenslag moeten verdragen, want dat is dan hun eigen schuld. Dan hadden ze maar beter naar Gods woord moeten luisteren; dan was het zeker nooit zo ver gekomen. Nee, schuld en boete, zonde en verzoening, het zijn lastige begrippen waar we het liever niet over hebben. De gevoelens die daarbij horen zijn gewoonweg onaangenaam.
Iemand in Lierderholthuis zei me ooit: “Biechten, dat doe ik nooit meer!! Desnoods doe ik geen zonde meer!” Nee, voor al die dingen die met fouten en verkeerde, zondige dingen te maken hebben, sluiten we ons graag af. Het is net als met lichamelijke pijn. Dat willen we terecht koste wat het kost vermijden en bestrijden. En toch is het tegelijk van levensbelang dat we vaardig zijn om pijn te ervaren. Want stel je voor dat je geen pijn meer zou kunnen voelen, dan zou je je zomaar overal aan kunnen bezeren, met hele kwalijke gevolgen. Nee, de vaardigheid om pijn te ervaren is levensnoodzakelijk. Mensen die door een zenuwbeschadiging geen pijn kunnen voelen kunnen erover meepraten. Want wanneer je je ergens aan bezeert, dan zorg je ervoor dat het stopt of dat je het herstelt.
Zo is het ook met schuldbesef en schuldgevoel. Het zijn onaangename ervaringen en we hebben ze liever niet. En toch is de vaardigheid, het vermogen om je schuldig over iets te voelen of te weten van levensbelang. Want schuld gaat altijd over de beschadiging van een relatie. Het is jouw geweten, dat je tot het inzicht komt dat je een ander iets verkeerds hebt gedaan of iets hebt nagelaten. ‘Dat had ik achteraf beter niet kunnen zeggen’. ‘Dat had ik achteraf toch moeten doen’. En dan is het heel goed dat je je er over schuldig voelt en weet dat je iets verkeerds hebt gedaan of nalatig bent geweest.
Een beschadigde relatie vraagt er om hersteld te worden. En er zijn drie stappen nodig om dat weer voor elkaar te krijgen. Ten eerste moet de schade hersteld worden. Ten tweede moeten stappen ondernomen worden om herhaling te voorkomen. En tot slot moet er aan degene die je kwaad hebt gedaan om vergeving worden gevraagd. Zodat het weer ‘goed’ is tussen elkaar.
Vergeving is een geschenk van degene die je kwaad hebt berokkend.
Nu worden we, door de opdracht om dat zesde geestelijke werk van barmhartigheid te doen, gevraagd om wanneer je om vergeving wordt gevraagd, niet halsstarrig en gekrenkt te blijven, maar om dan je hand over je hart te strijken en diegene dan barmhartig te vergeven.
Dat zal lang niet altijd makkelijk zijn. Het heet niet voor niets een werk van barmhartigheid.
Toch ben ik ervan overtuigd, dat het uiteindelijk ook een geschenk aan jezelf zal blijken te zijn.
G. Noordink, pastor
___________________________________________________________________________________________________________________________________
Beste medeparochianen van onze Emmanuelparochie,
Zoals u misschien weet (of niet weet) is mede op initiatief van Baron Mr. Willem Jan van Dedem in1820 de R.K. kerk in Dedemsvaart  tot stand gekomen. Het is nog wel niet zo ver maar in 2020 is dit dus 200 jaar geleden. Het bestuur van het St Vitus kerkgenootschap wil n.a.v. dit jubileum een boekwerkje uitgeven. Onderstaande personen hebben zich bereid verklaard hier toe het initiatief te nemen. Voor 2 personen is dit toch wel een hele klus. Denk hierbij aan archiefonderzoek, fotografie en het schrijven en de vormgeving van het boek. Indien u denkt hieraan een bijdrage te kunnen leveren houden wij ons aanbevolen. Dus schroom niet contact op te nemen. Nu zijn er natuurlijk een aantal archieven waaruit gegevens kunnen worden gehaald. Daar zijn we al mee bezig. Maar er zijn ongetwijfeld ook nog mensen, hierbij denken we in het bijzonder aan ( oud ) parochianen, die over een persoonlijk verhaal, foto’s, herinneringen of ander materiaal beschikken wat voor publicatie in aanmerking komt.  Dit soort zaken maken een boekwerk vaak levendiger en prettiger leesbaar. Afhankelijk van het aanbod zal worden bekeken wat voor plaatsing in aanmerking komt.
Indien U denkt een bijdrage te kunnen leveren, in welke vorm dan ook, houden wij ons hiervoor aanbevolen.

Helmuth Rijnhart      Mail:  rijnhart@online.nl
Sander Koopman     Mail: koopmana@home.nl       Tel:   0523 616279
_____________________________________________________________________________________________________________________________________

‘Druppeltje voor druppeltje…’
Een artikel in de reeks: ‘De Zeven Geestelijke werken van Barmhartigheid’
De zondaars vermanen – door Parochievicaris Johan Rutgers, pr.
     De kerkvader Augustinus zegt in een van zijn preken: ‘Zeewater sijpelt door de kieren van een schip, dat gaat druppeltje voor druppeltje en toch loopt het ruim vol. Als het water er niet uitgehoosd wordt, zal het het schip tot zinken brengen’ (Sermo 77b).
     U en ik, ons leven en m.n. ons geestelijk leven en de ziel, kunnen we beschouwen als het schip waar Augustinus over spreekt. In de tocht door ons leven bevinden we ons keer op keer op allerlei verschillende soorten water. Soms op smalle en bochtige stroompjes en andere keren op lange rechte kanalen. De ene keer op woeste golven en een moment later dobberen we maar wat rond op het kalme water van een oceaan. Stilstand, tegenslag en voorspoed, het klink cliché maar het hoort er allemaal bij. Augustinus was hierin een realist; het is zoals het is – maar hoe handelen we ernaar? De kieren van het schip, we hebben ze allemaal in het schip van ons leven; we spreken in de kerk ook wel van: ‘zonde’. Groot of klein, ernstig of wat minder; we begaan ze allemaal. Of je nu paus bent of stratenmaker, iedereen zondigt, omdat we allemaal van die kieren hebben in het schip van ons leven. Die kieren maken ons tot wie we zijn. Wat we ermee doen, dát is belangrijk.
Augustinus raadt ons aan om te hozen, omdat het schip anders zinkt. Wie dus van A naar B wil komen, wie vooruit en verder wil in zijn of haar leven, doet er goed aan het water uit het ruim van het schip – de zonde uit het hart en de ziel – te hozen. Maar hoe hoos je je hart en je ziel leeg? Hoe kun je letterlijk ‘schoon schip’ maken in je (geestelijk) leven? Door erachter te komen en je te realiseren, dat ‘God zijn Zoon – Jezus Christus – niet naar de wereld heeft gezonden om de wereld te oordelen, maar opdat de wereld door Hem zou worden gered’ (Joh. 3,17). Jezus zegt het zelf ook in het evangelie: ‘Niet de gezonden hebben een dokter nodig, maar de zieken’. Hij is ‘niet gekomen om rechtvaardigen maar om zondaars te roepen, opdat ze zich bekeren’ (Lc. 5, 31b-32). Bekeren is je richten op Jezus; iedere dag opnieuw. Want Jezus is de geneesheer die het hart en de ziel bevrijden van de zonde. Hij is de vakman die de kieren in het schip dicht en het middel om het water uit het ruim te hozen.
Het sacrament van Boete en Verzoening, de Biecht, is hiertoe het middel bij uitstek. Niet om mensen krampachtig een biechthokje in te krijgen. Maar opdat de Barmhartigheid van God, mensen verder helpt in hun leven. Biechten is heel eenvoudig: al het water dat het schip van je ziel doet zinken, er samen met Jezus uithozen. Het werkt als een medicijn voor je ziel en als dichtmiddel in je schip. Onze paus Franciscus schrijft in zijn boek ‘De Naam van God is Genade’, dat het enige dat God van ons vraagt is dat ‘we slechts een klein stapje in de richting van God zetten. […] of in elk geval de wens hebben om dat stapje te zetten’.
Parochievicaris Johan Rutgers is telefonisch of per e-mail beschikbaar voor het maken van een afspraak of biechtgesprek. Voor gegevens zie het colofon.
__________________________________________________________________________________________________________________________
Zeven Geestelijke werken van barmhartigheid
De bedroefden troosten Toen ik in 1969 priestergewijd werd en als missionaris vertrok naar het verre Oosten, waaide er ook in de kerk al een nieuwe wind met veel vraagtekens en onzekerheden. Toch dacht ik, dat ik ‘die arme mensen daar in de Missie’ nog veel zou kunnen bijbrengen. Ik kwam per slot van rekening uit het rijke, hoogontwikkelde, Christelijke, Westen. Ik had een goede seminarieopleiding gehad, zelfs pas vernieuwd en verrijkt met de leer van het 2e Vaticaanse Concilie.Bij mijn aankomst in de Missie in Borneo en in de Filippijnen, zag ik duidelijk, dat er grote nood was aan van alles en nog wat. Ik zou er veel kunnen doen voor ‘die arme mensen daar’. Eerst moest ik natuurlijk nog wel even de taal leren en iets van de cultuur. Maar dan zou ik de mensen daar veel kunnen bieden, dacht ik. De taal leren vond ik eigenlijk wel een lastig oponthoud vóór ik het eigenlijke missiewerk kon beginnen. Het was ook zo vernederend. Daar moest ik, terwijl ik al rond de dertig jaar oud was, weer vragen als een kind: “Hoe noem je dit, hoe zeg je dat, wat betekent …..?” Wanneer zou ik eens echt aan de slag kunnen en iets kunnen doen voor de mensen daar? Pas langzamerhand leerde ik, dat juist dit leerproces heel belangrijk is. Niet alleen leerde ik de taal, maar ook de mensen kennen en iets begrijpen van wat hen bezielde. Ik leerde, dat de mensen daar niet enkel maar zielig, arm en hulpbehoevend waren. Ze hadden mij ook veel te bieden. Ik kon veel van hen leren. Wat me al gauw opviel was, dat, hoe arm ze ook waren, ze bijna altijd een brede glimlach op hun gezicht hadden. Ze schenen gelukkig, ook al hadden ze niets, zelfs nauwelijks enige ‘privacy’. Zonder al die dingen, die wij als basisbehoeften beschouwen, konden zij toch gelukkig zijn. Ze waren ook weleens bedroefd, maar schenen nooit lang ongelukkig. Ze vonden vertroosting en hulp bij elkaar. Ze hebben elkaar om lief en leed te delen. Ze kunnen op elkaar rekenen. Ze hebben ook nauwelijks geheimen voor elkaar. Ze hoeven zich dus ook niet anders voor te doen dan ze zijn. Hoe vaak heb ik het niet gezien bij uitvaarten daar, dat mensen het ene ogenblik hartverscheurend huilen en een ogenblik later lachen en grappen maken. Je vraagt je af of ze wel serieus zijn. Ja, ze zijn echt, zoals ze zijn, zonder zich af te vragen wat anderen ervan denken.
Terug in Nederland voel ik me vaak tussen twee werelden. Natuurlijk geniet ik van al de producten en gemakken van de welvaart. Ik kan me moeilijk meer voorstellen te leven zonder telefoon, zonder televisie, zonder computer, zonder mobiel of iPad enz., zoals ik toch zo vele jaren gedaan heb, toen nog vrij en blij! Maar hoeveel tijd en aandacht vragen al die hulpmiddelen niet? Veel minder tijd heb ik nu vrij om aan mensen te geven in direct contact, oog in oog, hand in hand, een arm om de schouders. Ik vraag me af of ik wel duidelijk die glimlach op een gezicht en die traan in een oog op een beeldscherm zie? Zullen al die drukke mensen het wel zien, als ik oud, moedeloos en hulpeloos ben en bedroeft?
Niets kan de plaats innemen van een goede geest- en geloofsgemeenschap. We moeten één zijn met elkaar en vóór elkaar in een troostrijke gemEENschap. Dan hoeft niet meer ieder voor zich alles te zijn, volmaakt, zelfredzaam, zelfgenoegzaam en …eenzaam. Hebben wij de kerk als geloofs-gemeenschap niet meer nodig dan ooit om dat weer te leren van elkaar, er zijn voor elkaar?
Anton H.M. Wenker, mhm, pr. Pastor
____________________________________________________________________________________________________________________________________
“Onze Vader, die…”
Stel. Je wilt dolgraag een ruimte binnen waar je weet dat het goed toeven is, een plek waarvan je overtuigd bent: “Daar ben ik thuis.” Maar, je hebt een probleem. De deur is vastgeroest. Zo erg dat je eigenlijk alleen nog maar zou kunnen en willen opgeven. Maar dán kom je niet binnen in die hele speciale plek waar je zo dolgraag zou willen binnengaan.
Wat doe je dan? Precies! Je gebruikt een wondermiddel. Jezus die reikt ons een wondermiddel aan, in dat ene speciale gebed, dat Hij ons hoogstpersoonlijk leert: het Onze Vader. In het bidden van het Onze Vader treden we binnen in de meest speciale ruimte die er is, de binnenkamer van onze ziel. Dit is de plek waar God zelf tot ieder van ons spreekt. Maar ook die binnenkamer heeft een deur, zoals elke ruimte die heeft. Een deur die kan zijn vastgeroest door de sleur van jaren in en uit altijd maar dezelfde rituelen en hetzelfde bidden.
Weet jijzelf eigenlijk nog wel wat we zeggen, wanneer we die woorden uitspreken van het Onze Vader? Of ben je alleen maar druk met het afraffelen ervan, zodat je weer vlug verder kunt?
Met zekere regelmaat zie en hoor ik mensen even snel het Onze Vader “bidden” bij allerlei soorten gelegenheden. Maar of hun harten écht bij God zijn, dat vraag ik me weleens af. Het lijkt wel alsof velen onder ons in die sleur terecht zijn gekomen van altijd maar weer hetzelfde zeggen en doen en zo aan de verkeerde kant zijn komen te staan van die vastgeroeste deur. Die deur, die ons scheidt van de liefde van God.
Met de nieuwe vertaling van het Onze Vader willen we niet het oude afdoen als slecht en verkeerd noch iedereen buitensluiten die liever het oude zou blijven bidden. Maar we willen veeleer iedereen uitdagen en stimuleren, om dat wondermiddel van Jezus zelf opnieuw te leren kennen. Opnieuw jezelf de vraag te stellen: “Maar wat bid ik nu eigenlijk? Wat zijn en wat betekenen deze woorden en waarom bidden we nu dit i.p.v. dat andere niet meer?”
Waarom is het zo belangrijk dat we hetzelfde bidden zoals onze Vlaamse buren? Omdat ook zij Nederlandstalige rooms-katholieken zijn en het ontzettend vreemd is om binnen één taalgroep verschillende versies van hetzelfde en meest heilige gebed te hebben dat we als Rooms-Katholieke Kerk kennen.
Maar waarom dan niet ook meteen een oecumenische Nederlandse vertaling maken? Omdat rooms-katholieken, protestanten en orthodoxen allen een eigen vertaling gebruiken van deze tekst en we als alle Nederlandstalige rooms-katholieken op deze wijze geheel in de geest van het Tweede Vaticaans Concilie, nu in ieder geval als rooms-katholieken onderling dit meest heilige gebed, samen kunnen bidden. De nieuwe vertaling van het Onze Vader is dus een middel én een kans om als Nederlandstalige rooms-katholieken in Nederland en Vlaanderen, de onnoembare waarde van het gebed van de Heer opnieuw te leren kennen en zo die vastgeroeste deur open te slingeren en binnen te gaan in de speciale plek van onze ziel, daar waar God tot ons spreekt en wij Hem heel intiem onze Vader mogen noemen, met de woorden:

Onze Vader, die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd,
uw rijk kome,
uw wil geschiede
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren,
en breng ons niet in beproeving,
maar verlos ons van het kwade.

Alle goeds en Gods zegen wens ik iedereen van harte toe!
Diaken Johan Rutgers, Emmanuelparochie
___________________________________________________________________________________________________________________________________
DE GEESTELIJKE WERKEN VAN BARMHARTIGHEID
Wees een goede luisteraar…
Dit keer staan we even stil bij één van de zeven geestelijke werken van barmhartigheid, die onze kerk kent. Het gaat om het geven van goede raad als er moeilijkheden zijn.
Gaan we rechts, gaan we links of gaan we rechtdoor. Goede raad is overal gewenst, want moeilijkheden zijn er veel. Maar “goede raad is duur”, zegt het spreekwoord. Goedkope adviezen brengen mensen en volkeren van de wal in de sloot. Wat is er nodig voor een goed advies, goede raad? Aan elke raad gaat iets belangrijks vooraf: Luisteren en nog eens luisteren…
Ook dit staat in de bijbel: Prediker 3 vs 7: er ’is een tijd om zich stil te houden en er is een tijd om te spreken’ Natuurlijk kost dit tijd. Maar de tijd die je de ander schenkt, is in elk geval al iets concreets dat je hem of haar geeft, ook al kun je misschien verder geen raad geven. Luisteren naar degene die om raad vraagt, is vaak al voldoende, want vertellend vindt hij of zij niet zelden zelf het antwoord. Een goede luisteraar ontdekt het verborgen antwoord, dat mogelijkerwijs in de vraag zit opgesloten, en maakt zijn gesprekspartner erop attent. Hulp vragen is moeilijk, zeker als je ziek bent of zorgt voor iemand, terwijl veel mensen bereid zijn om te helpen. Maar voor velen is het moeilijk de kracht te vinden om zelf om hulp te vragen aan vrienden of bekenden. Iemand die in nood is die zoekt naar houvast. En als gelovige kan je vanuit je eigen geloofservaring jouw houvast delen nadat je heel goed geluisterd hebt… WEES EEN GOED LUISTERAAR!!!
Riet Mulder, pastoraal werker
_____________________________________________________________________________________________________________________________________

DE GEESTELIJKE WERKEN VAN BARMHARTIGHEID
Zoals u wellicht weet is dit jaar door de paus uitgeroepen als het jaar van de barmhartigheid. De afgelopen maanden heeft u in het parochieblad zeven keer kunnen lezen over de zeven lichamelijke werken van Barmhartigheid. In die zeven werken van Barmhartig vond je steeds de vruchten van het geloof. Het geloof heeft zijn uitwerking in het doen en laten, in hoe je omgaat met de schepping, met de mensen om je heen. Dit alles kent ook zijn geestelijke component. De zeven geestelijke werken van Barmhartigheid zijn:
” De onwetende onderrichten
” In moeilijkheden goede raad geven
” De bedroefden troosten
” Zondaars vermanen
” Lastige mensen geduldig verdragen
” Wat tegen u misdaan is vergeven
” Voor de levende en overledenen bidden
De komende zeven parochiebladen zult u een artikel kunnen vinden over een van de zeven geestelijke werken van barmhartigheid.

De onwetende onderrichten

Ieder mens heeft onderricht nodig, daar groei je van, je komt tot andere gezichtspunten, het maakt je tot een ‘beter’ mens. En ook in het geloof heb je onderricht nodig. Zo lees je in de Schrift regelmatig: ‘En Jezus onderrichtte zijn leerlingen aldus…”. De Blijde boodschap vraagt om uitleg en verdieping om zo de woorden van Jezus goed te kunnen verstaan in de tijd waarin we leven en daarmee ons geweten te vormen.  Het geweten, iedereen heeft het, het is als een stem diep van binnen, die mede jouw identiteit als mens richting geeft. Het geweten, het wordt door de kerk gezien als heilig, want het geweten bepaalt je diepste wezen en binnen dat geweten kan ook Gods stem erin doordringen en in mee klinken. En daarom gaat er tenslotte niks boven dat geweten, geen wet, geen uitspraak van bisschop of paus. Maar let wel, hiermee wordt absoluut niet gezegd; ‘O, ik bepaal ten slotte zelf wel wat goed of slecht is’. Nee, het gaat erom dat dit geweten wel wordt gevormd, goed wordt gevormd en daarmee zijn de H. Schrift, het leergezag van de kerk, goede adviezen en raadgevingen van ouders, vrienden, leerkrachten, richtsnoeren die je geweten kunnen en mogen vormen. En dat vraagt om onderricht. Want een goed ontwikkeld geweten helpt je om frank en vrij in het leven te staan, als kind van God, waar toe we door de Blijde Boodschap geroepen zijn.  Dat doet recht aan ieders identiteit, zoals we door God bedoeld zijn. Om daar richting aan te geven, dat vraagt allereerst om goed onderricht. En dat is inderdaad een werk van Barmhartigheid om een ander daarin verder te helpen.
Pastoor Hans Hermens
____________________________________________________________________________________________________________________________________
Beschaving
Aleppo-Syrië: wat een onvoorstelbare immoraliteit om doelbewust het bestaan en de leefwereld te vernietigen van weerloze mannen, vrouwen en kinderen. Vroeger werd het voeren van een oorlog geïnstitutionaliseerd in legers die tegen elkaar ten strijde trokken bv. omwille van expansie van gebied. Ik weet niet precies wanneer deze degeneratie van de krijgsmacht is begonnen. Dresden: het platbombarderen van een stad zonder enige strategische noodzaak? De Holocaust, waarin er 6 miljoen weerloze Joodse mannen, vrouwen en kinderen werden vermoord? De politieke moorden onder Stalin en Mao die miljoenen mensen het leven kostten? De vooruitgang van technologie in de 20e eeuw lijkt samengegaan met een ontmenselijking van de menselijke soort. Het vernietigen van de levens van weerloze mensen lijkt steeds meer de gewoonste zaak van de wereld. Als we niet geloven dat God bestaat, dan mogen we weten dat het kwaad regeert. Maar als ik kijk in de ogen van een wanhopige man, vrouw of kind – vanwege wat hem of haar door mensen wordt aangedaan – dan is er steeds weer het besef dat hier iets gebeurt wat niet MAG gebeuren. Zolang dit besef opdoemt, weet ik ook dat de ´godsverduistering´ niet volkomen is en God niet geheel machteloos. Dit besef behoedt mij voor het destructief cynisme van ‘das war doch immer so’. Het kruis van onrecht, lijden en dood is voor mij tot teken van tegenspraak geworden: als schreeuw om gerechtigheid en om liefde en leven. Eens zál het Rijk van Vrede komen, want het móet komen – anders is de mensheid er geweest, als een mislukt experiment. Het zijn echter niet zozeer de barensweeën die verontrusten, maar de vraag of de vrucht van menselijke evolutie wel levensvatbaar is.
– Pastor J. Butti
lhelminastraat in Dalfsen draait nu ongeveer twee en half jaar en is een succes. Vele Dalfsenaren hebben daaraan een bijdrage geleverd. Door goederen in te leveren of als klant in de winkel te komen of door als vrijwilliger mee te werken. Als bestuur zijn we heel dankbaar voor alle hulp en medewerking die we gekregen hebben. Op dit moment zijn we op zoek naar enkele goede krachten die ons willen helpen. We zoeken met name mannen die bij de inbreng goederen willen aannemen en goederen kunnen ophalen en bezorgen met onze bus. Wij doen dan ook graag een beroep op u die misschien geen werk meer hebben of gepensioneerd zijn en toch nog graag iets wilt betekenen voor de samenleving. Wilt u een bijdrage leveren aan ons belangrijke werk? Wij zien u graag als vrijwilliger tegemoet! Loopt u gerust eens binnen en informeer naar de mogelijkheden. Daarnaast zien we u ook graag in de winkel om uw goederen te brengen en aankopen te doen op woensdag, donderdag en zaterdag van 10.00 – 16.00 uur. Wilt u op de hoogte blijven van het werk dat Stichting Dorcas ook voor de vluchtelingen doet, kijk dan regelmatig op de site: www.dorcas.nl. En als u een Facebookaccount hebt, kunt u de pagina van onze plaatselijke Dorcas Winkel liken. Dan krijgt u regelmatig informatie in beeld over de laatste ontwikkelingen.
________________________________________________________________________________________________________
Aanmelden digitale nieuwsbrief Emmanuelparochie
Sinds het feest van ons tienjarig samenwerken in het pastoraat is er een maandelijkse digitale nieuwsbrief beschikbaar voor allen die op de hoogte willen blijven van de dingen die er in onze geloofsgemeenschappen van onze Emmanuelparochie zijn gebeurd of op stapel staan. U kunt zich daarvoor aanmelden via ons secretariaat: brigitta.seekles@emmanuelparochie.nl _________________________________________________________________________________________________________
Emmanuel vaandel
Waarde medeparochianen,  er is in de periode dat wij een samenwerkingsverband vormden (2003 – 2011) een vaandel gemaakt door een parochiaan. Echter de benaming van Noord Oost Salland er op is eigenlijk verleden tijd en het vaandel werd alleen gebruikt tijdens de bedevaarten naar Lourdes. Dit terwijl er meer bedevaarten zijn waar wij als parochianen naar toe gaan, denk maar aan o.a. Kevelaer, Rome etc. Ons idee is om een nieuw vaandel te ontwerpen die we naar al die mooie en bijzondere plaatsen als parochie mee kunnen nemen. En natuurlijk ook als we ons als geloofsgemeenschap of parochie op bijzondere momenten of gelegenheden in eigen streek en land kunnen presenteren. Welnu, wij dagen u allen uit om na te denken en een ontwerp te maken van zo’n vaandel voor onze Emmanuelparochie. De afmetingen zijn ± 1.25m breed en 1.50m hoog, het moet demontabel zijn en gemakkelijk om als bagage mee te nemen . U kunt uw idee en ontwerp opsturen naar het centrale secretariaat van onze Emmanuelparochie, Canadastraat 26 8141 AC Heino. Uit de inzendingen zullen we er een aantal kiezen en misschien kunnen we deze presenteren op het voorjaarsoverleg waar alle geloofsgemeenschappen in vertegenwoordigd zijn. We kunnen dan op dit overleg misschien al een definitieve keuze maken!!!!!!!!!!
Met vriendelijke groet, Uw parochiebestuur
________________________________________________________________________________________________________
Gedigitaliseerd diaklankbeeld kerk 1963-1988 (en blik in het verre verleden)
Ter  gelegenheid van het 50-jarig bestaan van ons kerkgebouw is er een gedigitaliseerd diaklankbeeld over de eerste 25 jaren van onze kerk (1963-1988) uitgegeven. Er komen ook dia’s voor uit de lange historie van het bestaan van onze parochie.  Het geeft een prachtig beeld van de historie van de parochie maar ook van ons dorp Hoonhorst wat zeer de moeite waard is. Dit gedigitaliseerd diaklankbeeld wordt vanaf heden aangeboden voor  €10,-. Iedere belangstellende, parochiaan en  niet-parochiaan, kan de DVD  afhalen op het locatiesecretariaat (Kerkstraat 16, geopend op vrijdagenen  tussen 10.00 u. en 11.30 u.).
Locatieraad en pastoraatsgroep